Surprise surprise!!

En we moeten nog dit en we moeten nog dat. De verf is op, de lijm is op… Sinterklaas gekte op en top!

Elk jaar weer die diepe zucht als mijn zoon met het lijstje van zijn klasgenootje thuis komt, surprise tijd… Verrassing!

Verrassing? Hoezo verrassing, dat weet je toch? Normale moeders weten dat, ik niet. Ik vergeet elk jaar weer dat dit soort dingen komen, Sinterklaas, Kerstontbijt, Kerk uitnodiging vanuit school.. verzin het. Het zit niet in mijn hoofd, het bestaat niet in mijn hoofd en dan plots staat zoonlief met een big smile en een lootje van zijn klasgenootje in de deuropening.
‘Raad eens wie ík getrokken heb?! ‘
En dan doe ik mijn best om uit de 27 leerlingen de juiste te kiezen, met 3 kansen.

Hij heeft er zin in!
Ik wat minder, want ik ben dan wel zo’n mama (net als alle andere mama’s) die zich dondersgoed beseft dat surprises voor zo’n 80% moeders taak is.
Ik wíl mijn kind die verantwoordelijkheid wel in zijn schoenen schuiven, dat zou pedagogisch ook zéér verantwoord zijn, maar alles in mij weet dat het kind wat de surprise gaat ontvangen ook een moeder heeft die 80%, tot soms wel 100%, van de surprise als haar taak ziet. Dit kind verwacht nét zo’n mooie surprise als (hij met) zijn moeder maakte. En ik ben er niet zo zeker van dat hij het ontwerp en de knutselvaardigheden van mijn zoon, in zijn eentje, ook zal kunnen waarderen.
We hebben het ook al wel eens geprobeerd… loslaten heet dat, maar dan zit moeders midden in de nacht van 4 op 5 december de paniek van haar zoon ’s nachts weg te werken.
Dus nee.. ook ik ben ‘in control’ als het om de surprise gaat!

Hij heeft er nog steeds zin in, de plannen van zijn moeder zijn subliem. Tot… we ze gaan uitvoeren, uit hetzelfde hout gesneden zitten we elkaar flink in de weg. Hij kan niets uit handen geven, ik kan niets uit handen geven. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Ik begrijp hem heus, maar we hebben nog maar één dag, met een halve surprise voor de boeg.

Snel verf ik nog wat rood, jas ik een gedicht in elkaar en knip ik wat letters uit, zodat ze klaar liggen als hij uit school komt. Dan zal hij weer balen, dat ik het rood heb geverfd.. ik weet het.
Maar we hebben nog maar één halve dag!!!

Elk jaar neem ik het me weer voor, we beginnen dít jaar op tijd. Dan trekt hij me 3 keer per week aan de mouw ‘wanneer gaan we nou beginnen’ en knik ik hem vol vertrouwen toe: “Morgen kijken we samen even online voor ideeën”.
Morgen wordt overmorgen, overmorgen wordt volgende week, volgende week wordt de week er op….

Voor je nu denkt ‘wat zielig voor dat kind’… Ik ben het niet die het uitstelt! Hij heeft het druk, met van alles en nog wat en elke avond weer, zo vlak voor dat hij naar bed gaat zegt hij: “Wanneer gaan we er nu aan beginnen?!”
Dan knik ik hem toe: “Morgen… deal?!”

Deal!

Twee dagen voor het feest beginnen we te rennen, te puffen en te zuchten. Een slachtveld, wederom. De lijm is op, de verf is op, de winkel gaat bijna dicht! Zitten de cadeautjes er in? Ja… zeker weten? Oh, zucht…! Hij moet weer open… “Ja, alle drie!”
Vuilniszak er over heen, gedicht er op… Klaar! Verrassing!!

Volgend jaar doen we het anders.. Deal?
Deal! Proestend kijken we elkaar aan…

Tuurlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *