Spiegeltje, spiegeltje… Ik hou van jou.

12377187_sHij is mijn spiegelbeeld, mijn mannelijk evenbeeld. Ik hoefde hem maar één keer aan te kijken en de wetenschap was daar. Ik hoef niets uit te leggen, wat hij voelt, dat voel ik. Wat ik voel, dat voelt hij. Ongevraagd en niet uitgesproken is het een wetenschap. Onze denkbeelden zijn gelijk, onze patronen en onze onzekerheden evengoed zo. Ik ken hem vast al levens, zo voelt het tot in mijn tenen. Vanaf dag één heb ik hem in mijn hart gesloten, ook al loopt het contact niet altijd soepel. Een spiegel weerkaatst immers ook jouw ongemakkelijkheden.

Zo begroeten we elkaar standaard met een hand en drie zoenen. Lekker zo als het hoort. Alles in mij schreeuwt om een knuffel, een aanraking, een echt ‘hallo… ik zie jou en ik weet… jij ziet mij ook”. Maar de hand reikt al naar voren, voordat mijn hart mag spreken. En ik voel hoe onze wangen kaatsen. Oogcontact werd even een aantal seconden uitgeschakeld en stom wiebelend wachten we af wat gaat volgen… Welke kant op, gaan we zitten of… wat doen we?

Dat moet anders in het vervolg. Ik besluit mijn lieve goede vriend een blik te gunnen op mijn innerlijke stem, ik maak een einde aan dit rare patroon van onzekerheid. Open en eerlijk, dat is wat ik wil in mijn huidige vriendschappen, angst voor afwijzing hoort hier niet in thuis! En ik besluit heel dapper een email te schrijven. Een email, dat is dapper.. ja… Het is immers stap één. Maar stap één is op een heel vreemde manier heel raar. Schrijf ik normaal gesproken zo even alles weg op papier, nu blijft het papier leeg. Ik weet niet hoe te beginnen. Wat wil ik vertellen? Hoe moet ik dat vertellen? Ik tik een zin, backspace weer terug, ik bedenk een alinea, om die vervolgens geheel te wissen. Ik loop vast op de meest simpele uitspraken. Diep in mij voel ik dat mijn email goed aan zal komen, dat dit goed is om te doen. Maar waarom komen er ineens angsten omhoog, gedachten dat ik met deze email de vriendschap de das om zou kunnen doen? Ben ik bang dat het niet wederzijds is? Ik wéét dat het wederzijds is. Ben ik bang dat hij mijn liefde verkeerd zal begrijpen? Ik wéét dat hij ook behoefte heeft aan onvoorwaardelijke vriendschap en liefde. Is het het “man- vrouw- ding” dat in onze maatschappij leeft? Ehm… Was ik daar niet jaren terug al over heen gestapt?

soulmates. Rights reserved Blissings.nlTwee uur ben ik bezig aan mijn email, ik schrijf een inleiding over hoe ik hem leerde kennen en hoe goed dat direct voelde. Hoe ik in zijn ogen had gezien dat we gelijk zijn. Over hoe goed ik me voel in zijn bijzijn en hoe bijzonder het voor mij is dat hij in mijn leven is. Hoe raar ik het vind dat we elkaar een hand en drie zoenen geven, hoe onnatuurlijk dat voelt en hoe kwetsbaar ik me voel bij het schrijven van deze email. Wanneer ik hem wil versturen hapert mijn vinger nog eens vier keer bij de verzendknop….

Ik lees de tekst voor de derde keer nog eens voor aan mijn partner, die spontaan in lachen uitbarst.. “Dus je bent nu al een hele middag met een paginalange email bezig, waarin je eigenlijk alleen wilt zeggen…. Ik hou van jou.”

Beteuterd kijk ik naar het scherm. Ja. Dat is het. Hoe moeilijk kan het zijn? ‘Ik hou van jou’. Is dat nu zo moeilijk om tegen een ander mens te zeggen? Zijn we zo geconditioneerd dat ik moeite heb om tegen een ander mens ‘Ik houd van jou’ te zeggen? Onder de paginalange inleiding komt… ‘Ik hou van jou’. Die inleiding is simpelweg gewoon nodig, als voorlopertje op… Niet voor mij natuurlijk, natuurlijk niet…voor hem, om hem niet te laten schrikken. Ik wiebel nog eens vier keer met de muis over de verzendknop, sluit mijn ogen en klik….

Zo, was dat nu zo moeilijk?? Ik hou van jou…. Ik zie jou… En geef je me nu voortaan gewoon een knuffel?!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *