Sokken en schoenen uit!

Ik heb een ‘eerste chakra- issue’, ik ben er zo eentje die standaard in de bovenste regionen huist, ik doe zeker wel mijn best, maar over het algemeen leef ik als een heliumballonnetje aan een touwtje. Ik zweef wat.. en gelukkig is er altijd nog net iets wat mij vast houdt, anders zweef ik weg!

Het enige advies daarin is aarden. Zoals heel veel gevoelige mensen onder ons als advies krijgen. Aarden. Het lijkt heel logisch, maar vanuit ons heliumballonnetjes gezien het lastigste advies ooit!

Ik heb van alles geprobeerd en heb al zo’n 100 technieken achter de hand, voor wanneer nodig. Ik voel mijn rechtervoet en linkerhand tegelijkertijd, duw mijn voeten in de grond, visualiseer mijn zitbotjes in de bank, ik visualiseer een touw naar de kern van de aarde, wortels vanuit mijn stuit en aarde- energie door mijn voetzolen omhoog. Ik zet warme douches op mijn ijskoude voeten en klop met holle handpalmen mijn lichaamsdelen, ik mediteer opbouwend vanuit de onderste chakra’s, ik dans, ik doe speciale yoga- en ademhalingsoefeningen. En ze werken, dankbaar ben ik voor ze, zeker wanneer ik na een bezoek aan een winkelcentrum thuis kom of iets te drukke visite na wuif. Op die momenten zweeft mijn heliumballonnetje tot aan het einde van zijn touwtje in de lucht en snak ik naar balans.

Althans, dat was tot voor kort. Twee jaar terug kwam ik in aanraking met de zogenaamde blotevoetenwandeling. In eerste instantie vond ik het frappant dat dit een fenomeen zou kunnen zijn, zo vreemd is dat toch niet? Tot ik er meer en meer over na ging denken en toch moest toegeven, dat hoe niet- bijzonder het in mijn ogen ook leek, ik toch maar zelden met mijn teentjes in het gras liep. Ik was dan ook om. Natuurlijk was ik niet met schoenen aan geboren! Alle andere dieren lopen op blote voeten, maar wij, wij rare mensen, bedekken onze huid. Het begrip ‘aarden’ ging bij mij van een leeg woord naar een woord van logica, aarden…. Met je voeten in de aarde. Ik las over de vele voordelen voor je gezondheid. Op blote voeten zou het zijn!

Koud was het zeker, 5 graden stond er op de thermometer en hier liep ik dan op het strand met mijn voeten in het zand. Het zand bleek zelf helemaal niet zo koud te zijn.
Na een wandeling van 10 minuten durfde ik het aan om wat stappen de zee in te zetten. De kou deed mijn tenen verkrampen en het gevoel in mijn voeten bleef dan ook het restant van de wandeling weg.
Zacht hoorde ik in mijn hoofd stemmetjes fluisteren: “Straks krijg je nog een blaasontsteking”, maar ik wapperde ze weg. Iets in mij wist dat dit goed voor me was.
Bij thuiskomst voelden mijn voeten zacht en warm.. Mijn lichaam nestelde zich in de zachte kussens van de bank en ik dutte weg, een vermoeidheid van tijden kwam plots klaps boven, ik voelde me geborgen en ontspannen, ik voelde me thuis, maar dan ook echt thuis.

QTrNn7DETWGsjyS5L2n5__MG_8345Veel gevoelige mensen missen het gevoel van thuis zijn, hebben het gevoel als grapje hier op de aarde gezet te zijn en kijken regelmatig naar boven en roepen: “Ja, het was grappig, kom nu maar tevoorschijn! En neem me maar weer mee, naar waar ik echt hoor… ‘
Geaard als ik was, was aarde dan nu ook echt mijn huis.

De wandeling herhaalde zich… en nog een keer, nog een keer… Bijna wekelijks.

De blaasontsteking is nooit gekomen, ik ben zelden of eigenlijk nooit ziek, de schaamte is allang weg. Mijn handen en voeten zijn warm en doorbloed en wanneer ik mensen tegen kom, zelf van top tot teen ingepakt, vertel ik ze over de gezondheidseffecten, de voordelen en hoe belangrijk het is. Als ze er om durven vragen… Want vragen blijkt ook moeilijk! Het klinkt ze vaak als logica in de oren. En meer dan logica is het ook niet.

Zelf ook de sokken uittrekken gaat ze nog wat ver…. Dat blijft dan toch een beetje raar.

En aarden? Ach…

Aarden doen ze dan wel weer in de zomer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *