Over de muren…

Ik droomde vannacht een heerlijke droom!

controlIk droomde geboren te zijn in een wereld, waarin iedereen vrijheid kende én overvloed. Niet enkel droomde ik dat arme landen deze luxe hadden, ik droomde dat wij in het westen deze luxe ook kenden…

Een dak boven je hoofd was een basis recht. Iets wat logisch was… Een huis, een veilige plek.

Géén verworven recht, waarvoor je dagen van huis zou moeten zijn, in ruil voor geld, waarmee je het dak boven je hoofd zou kunnen behouden en beschermen. Een veilige plek, gewoon omdat iedereen wist en begreep dat dit een basisbehoefte is van de mens.

Ik droomde dat mijn kinderen geboren waren zonder Burger Service Nummer. Het beruchte nummer, waarmee ze direct van de start af aan al een schuld aan de overheid droegen, die ze op latere leeftijd tot aan het einde van hun leven zouden moeten aflossen door te werken.

Ze waren vrij om te groeien en te ervaren. Een vrije wereld, waarin niet vast lag welke richting je op moest…. Welke keuze dat ook zou zijn.

Er was geen leerplicht, waar dwang en boetes achter schuil gingen.

Er was récht op onderwijs, groeien en ontwikkelen. Scholen ontvingen geen subsidies, waarmee zij het leven van kinderen zouden trechteren tot een dienstbaar persoon voor de overheid. Geen eenheidsworst, geen slaven gedrag.
Kinderen kregen studiebeurzen, waarmee ze hun eigen route konden uitstippelen naar volwassenheid. Ieder kind volgde zijn talent, ieder kind groeide op zijn eigen fijne wijze. De één koos voor thuis onderwijs, de ander voor praktijk onderwijs, de volgende vond het fijn om regelmatig op de ‘onderwijsinstituten’ te bivakkeren. En natuurlijk waren er basisvoorwaarden waar elk kind aan zou voldoen. Binnen de beurs had elk kind het récht om goed Nederlands te leren én goed onderwijs te ontvangen op het gebied van rekenen en inzicht, maar in de breedste zin van het woord.

Scholen waren geen bedrijven, waar reclame gemaakt moest worden, waar het einddoel de resultaten van de leerlingen was. Waar subsidies gevangen werden op basis van wat kinderen presteren. Geen targets. Geen promotiefilmpjes, maar oprechte leermeesters met kennis.
Scholen waren oprechte instituten, waar diepgaand onderwijs te vinden was. Geen manipulatie van kleine kinderzielen, geen vorming, wat zou leiden tot het belang van overheid of gretige volwassenen. Begeleiding op basis van de wens van het kind.

Ze groeiden en bloesemden, ze wisten wie ze waren. Ze kenden hun talenten en vergeleken zichzelf niet met anderen. Ze waren zich bewust van hun kunnen én hun kennen en voelden een volledige vrijheid om ooit te mogen zijn wie zij willen zijn. Ze leerden zich niet aan te passen aan wat de maatschappij zou eisen, want de maatschappij viel als een perfect puzzeltje in elkaar door al de individuele kennis die mensen zich hadden toegeëigend in hun jeugd. Geen concurrentie, een ieder was uniek, met zijn eigen capaciteiten.

Kinderen waren zich niet bewust van verschillen, want ze kenden de termen ‘ik ben een zonnetje en jij maar een maantje’ helemaal niet, want niemand had hen op het verschil gewezen. Het verschil was namelijk nooit belangrijk geweest. Elk kind had immers zijn eigen identiteit. Niet te verwarren met een ID-kaart.

lifeIk werd wakker in een wereld, waarin mijn kinderen geen andere keuze hadden, dan meebewegen in de stofzuiger die aansloeg, toen ze geboren werden. Een stofzuiger die ons uit de vrijheid trekt en ons in het gareel laat lopen, tot we onze ogen sluiten. Enige bewegingsvrijheid lijkt te bestaan. Er is keuze tussen A, B,C of D… binnen de trechter, maar een keuze om buiten de trechter te blijven is er niet.

Keuze E (of F, G of H…) is geen optie. Ook al zou je bloesemen.

Ik bracht mijn kinderen in een wereld, waarin resultaten tellen, maar niet hun ziel, niet hun verlangen.

Ik bracht mijn kinderen in een wereld, waarin ze niet beschermd worden, maar gebruikt. Een wereld, waarin anderen keuze A, B, C en D vrijwillig promoten, omdat ze niet beter willen weten.

Ik leer ze dat ze vrij zijn, dat ze keuzes mogen maken, dat er een keuze E ís… hoe lastig hij ook te vinden is… Hij is er wel! We houden hem zelf verborgen, willen hem niet zien. Ik leer ze de muren te beklimmen die bewaakt worden, het ijzeren gordijn tussen deze zichtbaar aanwezige wereld en Keuze E, zonder natuurlijk gevaar te lopen en zich te bezeren. Ik til ze zo nu en dan op, om over het prikkeldraad te kunnen kijken en te dromen van een wereld vol Keuze E en het geeft ze lucht. Het geeft mij lucht. Geeft het jou lucht?

‘En de vogels vliegen van West- naar Oost-Berlijn
Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten
Over de Muur, over het IJzeren Gordijn
Omdat ze soms in het oosten
Soms ook in het westen willen zijn…’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *