Offline

Het wordt weer tijd, alles vraagt er om, wellicht al weer een beetje te laat. Apps moeten verwijderd worden, wachtwoorden vergeten raken, de batterij van de laptop leeg.. Ik moet privé offline.

Mijn gevecht met internet is groot, het is mijn walhalla, tegelijkertijd mijn hel. Ik vind er alles wat ik weten wil en alles wat ik níet weten wil. Bleef ik ver weg van social media, voor Blissings kwam ik terug. Eerst een leeg privé account, vervolgens één vriendje. Van dat ene vriendje werden het er twee en zo verder. Ik hield het beschaafd, een klein groepje mensen en dacht daarmee alles in kannen en kruiken te hebben, maar.. ik denk wel vaker iets!

Ik kan het niet en net als met veel andere dingen zou ik zo graag willen dat ik het wel kan. Ik zou willen dat ik dingen kon scheiden, los van de emotie, los van het gevoel…kansloos. En dat is toch best een beetje jammer.
Ik ga mensen om mij heen een stukje minder leuk vinden, als we met elkaar in contact zijn op social media. Mijn leuke spontane buurvrouwtje blijkt plots een heel ander mens te zijn, veel heftiger dan ik dacht. Haar mooie lieve glimlach die iedereen toelacht, blijkt op Facebook niet zo gesteund te worden door haar reacties en uitspraken. Haar reacties en ´vind ik leuks´ bij de op dit moment ‘populaire standpunten’ maken mij verdrietig.

Wat is er toch gebeurd?!
Sinds wanneer is iedereen zo gevoelig, sinds wanneer zijn we zo snel op onze teentjes getrapt?
Om niets?

En ik doe er aan mee.

Ik voel de belachelijke verantwoordelijkheid, zoals altijd, om te bemiddelen. Mensen bij elkaar brengen, de andere kant van de medaille laten zien, de advocaat van de duivel of juist de lijm. Maar waarom? Waarom vind ik het nodig om mensen uit hun bekrompen hokje te halen? Waarom vind ik het nodig om willekeurige personen met goed doordachte, beschaafde intelligente reacties, een ‘vind ik leuk’ te gunnen? Zodat vervolgens andere mensen dat ook weer zien, mijn spontane buurvrouwtje wellicht… ? Die mij dan, op haar beurt, óók een stuk minder leuk gaat vinden, omdat zij nu ook weet hoe ik diep van binnen denk?!

Overprikkeld door de nare reacties online, de elkaar niets gunnende cultuur van het internet, word ik overmand door een innerlijk verdriet voor de wereld en het laat me niet meer los. En dát is niet oké.
Daar is maar één remedie voor, Facebook en Instagram in de hoek, de laptop gesloten laten en de wereld in.
Alleen nog in gesprek met mensen in het dagelijks leven, want in het dagelijks leven is alles veel lichter. In het dagelijks leven is iedereen véél milder.
In het échte leven slikken mensen hun agressie in, omdat ze weten dat het destructief is, dan toch maar liever die schone schijn…

Níet meer…. ‘ff tussendoor checken’!

Die vervelende nasmaak van social media kent namelijk maar één remedie.
Offline!

2 Comments

  1. Ik geniet nog van Fb, doordat ik selecteer waar ik (blijf) kijken. Er zijn gelukkig best veel “positieve” profielen. Bij “vrienden” met negatieve uitlatingen, of waar andere mensen erg negatief op reageren, kijk ik niet meer.

    • Hi Rita, dat is een goede strategie en inderdaad zijn er een hoop leuke mensen ook. Tegenwoordig zie je direct wat iemand gereageerd heeft, met het scrollen al. Er zijn ook mensen die dat voor zichzelf helemaal kunnen uitschakelen in hun hoofd. Die scrollen wat tot iets hun aandacht pakt en dan pas lezen zij het. Ik zie elk lettertje… dus Pietje vindt blablabla leuk of Pietje heeft gereageerd op dit bericht en dan zie je direct ook de reactie staan. Ik heb ook wel eens mensen ontvolgd, maar dan mis je juist ook weer hun bijzondere momentjes.. Ik ben gewoon niet geschapen voor FB denk ik :D, FB is voor mij echt een afleiding. Een tijdje offline zorgt dat ik weer kan resetten en dan begin ik weer van voren af aan met jouw strategie ;) Dank je wel voor je reactie en je begaanheid. Erg lief, daarmee bewijs jij mij weer dat internet ook best leuk kan zijn! ♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *