Nieuwjaarwensen/mensen

Op een afstandje hou ik haar in de gaten, mijn handen geklemd om de handvatten van haar krakkemikkerige fiets met de paarse fietstas. Veel te zwaar, veel te lomp, vol met folders, met moeite hou ik hem rechtop.
Een boos gezicht kijkt door het raampje naast de deur en begint zuchtend en blazend de 30 sloten en knippen los te maken. Ze staat daar geduldig, verlegen, onzeker, met haar folder en nieuwjaarskaartje in haar hand, te wachten op haar het moment dat ze haar verhaaltje mag doen.

Over hoe ze heet, wat ze komt doen en vooral: ‘Fijne feestdagen!’

Ze probeert het met een stralend gezicht. Zo is ze vanavond begonnen, maar haar benen trillen en haar hart is zwaar. De tranen weet ze met moeite weg te slikken en als het aan haar lag was ze al 10 keer terug naar huis gegaan.
Ook ik sta op niet meer zulke stevige benen, mijn herinnering aan Nieuwjaarwensen was toch een stuk leuker dan dat ik het nu van een afstandje bekijk.

Het laatste slot klikt open, de barrière tussen het boze hoofd en mijn dochter is weg en ze begint met haar uitleg, waarom zij hier voor de deur staat. Er ontstaat een glimlach bij de bewoonster.. Pfieuw.. Het is een goed huis.

Na een uurtje Nieuwjaarwensen sta ik al paraat om mijn dochter bij te vallen, wat een horken zijn er toch! Zeuren, klagen, boze mensen, omdat er een meisje van 15 voor de deur staat, wat kaartjes heeft gekregen van haar werkgever om Nieuwjaar te wensen. Nee, ze hoeft het niet te doen, maar ik heb het haar op zijn minst aangemoedigd. Het maakt namelijk zoveel goed!

Het is een hondenbaan, het was een hondenjaar! De folderpakketten zijn zwaarder dan kranten, dikker dan kranten, haar fiets is niet om te draaien, niet op te pakken, niet te verplaatsen. Er zijn stormen geweest, regenbuien, waarbij ze tot haar ondergoed doornat was, maar ze ging door!
Men klaagt, omdat de vorige bezorgster op zondag de folders bracht, mijn dochter niet. Wat men niet weet is dat de folders tegenwoordig pas op zondagavond geleverd worden, laat. Maar dat vraagt men niet. Men begint direct een hele riedel tegen een verlegen meisje van 15, klagen, zeuren, boze hoofden, soms zelfs zwaaiende armen: Je bent altijd zo láaát!
En ze verdedigt zich, struikelend over haar woorden. Ik doe een stap vooruit en zet mijn klantenservice- stem op… Je weet wel, zo’n begripvol, maar volhardend verhaal en ze stoppen. Ik ben zo blij dat ik met haar mee ben gegaan. Wat mankeert Nederland?

Hebben we zelf nooit een krantenwijkje gehad? Zijn we vergeten hoe zwaar het is voor zo’n klein lichaampje, zonder kracht? Naast de bergen huiswerk die je hebt, naast de onzekerheden en hoge verwachtingen? Zijn we vergeten hoe het voelt hoe die snijdende kou je vingers en tenen er af doet vriezen? Zijn we dat massaal vergeten omdat we in onze dikke Audi met stoelverwarming en ‘koffie on the go’ kunnen springen? 5 cuphouders in het dashboard?

Folders… Is dat waar we ons druk om maken, dat ze een dag later op de mat liggen? Is dat wat ons leven vult? Is dat een reden om een tiener, die voor een luttel bedrag elke week 3 uur aan het werk is, op zo’n manier te woord te staan? Voor 5 euro komt menig volwassene zijn bed niet meer uit!
Je bent niet verplicht iets te geven, misschien kun je het zien als een mooie reminder voor die NEE NEE sticker die je steeds maar niet aanvraagt? Geen geld geven? Prima, maar een glimlach is gratis en een dankjewel.. net zo goed.

Bij elke deur wil ze opgeven, naar huis.
Kom op, schat, alleen nog dit rijtje! Een goede deur!
Gelukkig! en ze leeft weer even op, tot.. aan de volgende deur.

Ik heb een hoop geleerd vandaag. Collectemevrouw, meisje of jongen met je Nieuwjaarskaartjes, de volgende keer dat je bij me aan de deur komt krijg je een extra glimlach én een extra euro, want wat een ontberingen moet jij doorstaan! Petje af!

Kijk naar ze uit, die bikkels!

Máák jij iemands dag, of breek jij iemands dag?
Ben jij… een goede deur?

2 Comments

  1. Onze kinderen hadden ook allemaal een krantenwijk (net als mijn lief vroeger). Het viel ons op dat zij bij de ‘duurdere’ huizen vaak 50 cent kregen, of gewoon niets! Bij de mensen die ieder dubbeltje moesten omdraaien, kwamen de hele euro’s of briefjes tevoorschijn. Schrijnend… Hier ligt al dagen een briefje klaar voor onze krantenbezorger! We vinden hem een held!!

    • Ja, precies! Dat hoor ik vaker! Stiekem vind ik dat dan ook wel weer erg mooi, dat mensen met weinig een ander ook van alles gunnen. Heel waardevol zo´n houding! ♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *