Column: Namasté

MH900440127Het was een ideaalbeeld. Een stap vooruit in ons evolutieproces als gezinnetje. Saamhorigheid en groei. En ik hoorde het mijzelf hardop zeggen tegen mijn dochter: “Zullen we samen mediteren?”
En als antwoord op deze ideaal gestelde gezinsvraag volgde een: “ja!” Nog een beetje uit het veld geslagen door haar enthousiasme plaatste ik wat kussens op de laminaat vloer. En alsof ik het had kunnen weten scharrelde uk, van inmiddels 5 jaar oud, zijn billetjes op mijn kussen. Eentje meer dus! In een knusse cirkel, waarbij onze knietjes elkaar net niet raken, sluiten wij tezamen onze oogjes om in een diepe ontspanning te gaan. Vreugde al om… Net als bij “the little house on the prairie” en ik hoef je niet te vertellen dat het rustgevende achtergrondmuziekje de dimensie nog net even verder opliftte.

Bijna in focus… bijna, maar ik open mijn ogen, links van mij komen vreemde geluidjes. De 5 jarige kleuter zit in een perfecte halve lotus, met ogen gesloten, maar met zijn tong naar buiten. Hij probeert de halfgedraaidetongasana uit, die volgens mij niet binnen de yoga thuishoort… Geen zin meer dus… nou hup… ga maar weer spelen, tv kijken of gamen dan.

Ik tracht een doorstart met mijn dochter en het lijkt goed te gaan tot ik ook weer vreemde geluidjes hoor… Voorzichtig open ik mijn ogen, in de hoop niet te ontdekken wat ik denk te ontdekken… maar ja wel… Ook zij zit in een perfecte halve lotus, met haar ogen dicht. Ze lijkt volledig in focus. Maar dan wel om met haar ogen dicht en haar rechterhand een knuffel naar zich toe te krijgen???? Ook geen zin meer… Ga maar…. Ga maar… hup achter de computer.. Facebook, whatever…

Zwaar ontdaan van mijn familie- awareness- momentje mompel ik wat richting keuken. Eigenlijk zwaar pissig. Mijn eigen ego, snap ik wel.. Maar het is ook zo lastig. Je wilt je kinderen meegeven dat er meer is dan Nickelodeon en Instagram, Youtube en Facebook. Je wilt dat ze ervaren, je wilt dat ze van jongs af aan mee krijgen dat je voor jezelf moet zorgen. En voor mij hoort daar bewustzijn en groei bij. En mijn kinderen zijn daar uit zichzelf absoluut in geïnteresseerd. Dat maakt het moment ook teleurstellend. Maar ook dat is ego. En gedachten schieten langs.. Hoe pak je zoiets aan? Je kunt het niet door hun keel duwen, persoonlijk vind ik dat zoiets ook niet met een geloof mag, dus waarom wel met spiritualiteit? Vrij laten? En ze zien afglijden met “ruige roeeeee” en wat er wel niet meer is?? Toch lijkt het de enige optie, met wat bewustzijnsbegeleiding daarin.. Zo jammer dat je ze niet mag vastbinden of dwingen…!

Maar de beloning komt al snel. Wanneer ik op een onverwacht moment opzij kijk zit mijn zoon in de perfecte halve lotus, wederom, te puzzelen met zijn vingertjes. “Hoe moet ik ze houden mama?”
En wanneer mijn dochter in de middag thuis komt duikt ze haar kamer in met de woorden: “mama, het was zo druk op school… eerst even relaxen met een muziekje”.

En nu zoonlief weet hoe het moet, vind ik hem ook dusdanig onder de brievenbus in de hal, in de supermarkt en onder de trap… In halve lotus, oogjes dicht en handjes open gedraaid…”Oooohmmmmm…” Een beetje maf is het wel.
De massages zijn weer in de aanvraag en de voorhoofdjes duwen zich weer tegen de mijne. “ik hou van jou mama, namasté”. En verbaast kijk ik ze na.

Hoe ego een bijzonder moment kan afdanken tot mislukt, zo maakt liefde hetzelfde moment tot een brug naar bewustzijn. Hoe onverwacht kan het schip draaien bij kinderen. Blijkbaar hoeft een bewuste mama echt niet meer te doen dan een voorbeeld te geven. Hoe jammer is dat voor het ego… maar hoe heerlijk hoopvol.

Namasté

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *