Kleine wasjes

Hij was al enige tijd op sterven na dood, maar iets in mij heeft altijd moeite een relatie te beëindigen wat nog niet geheel is afgerond. Mijn lieve was/droogcombinatie, die mij zolang mocht bij staan. Hij stond daar toch maar altijd voor me klaar in de vochtige doucheruimte, wachtend op het moment dat hij zijn magische toverkunsten mocht tonen. De diepgroene knieën op de spijkerbroeken van mijn zoon, de bruine zand handdoeken van de hond… wonderbaarlijk schoon wederom na een bezoekje aan mijn vriend. En als klap op de vuurpijl hield hij mijn verwarmingen vrij door zijn geweldige truc de la truc… Hij kon ook nog drogen!! Maar het ging al een tijdje minder met hem, het werd hem al te zwaar om de warme lucht te creëren, waarmee hij de was kon drogen en dus ontlastte ik hem maar alvast op die taak. Hij kon enkel nog wassen draaien op 40 of 30 graden, een kort programma.. langer hield hij echt niet meer vol. Nu vond ik dat persoonlijk niet zo heel erg, milieuvriendelijk op zijn oude dag, een echte vriend.

Maar hij begon te piepen voor hij überhaupt ging draaien, dat werd voor mij toch het teken dat ik teveel van hem vroeg. Hij kon gewoon simpelweg niet meer en het piepje werd ook steeds dringender… Ik kon niet meer rustig zitten op de bank, het piepje ging door merg en been. Ik besloot er een einde aan te maken.

Met enige weemoed ben ik op zoek gegaan naar een vervanger. Ik schaamde me zelfs een beetje dat ik dit keer wel een 7 liter trommel zou willen en dat 1600 toeren toch wel het minimum zou zijn. Ik heb het ook allemaal niet hardop uitgesproken. Hoe ondankbaar zou dat zijn, hij is immers nog in huis!

Een mailtje volgde… Zonder tegenbericht zou onze nieuwe wasmachine de volgende werkdag bezorgd worden. Het moment was daar. We lieten hem volledig leeg lopen, het water ruikende was het rottingsproces echt al in werking gegaan… We koppelden hem af en tilden zijn lome lichaam de douche uit, de gang in.

We stonden voor het raam, wachtend op de man die hem mee zou nemen en zijn vervanger zou brengen, wat een wreed idee, dat je afgevoerd wordt, toekijkend hoe een ander jouw plekje inneemt. Maar zo is het leven voor een wasmachine…. De grote troost voor mij is dat de stekker er vooraf uitgetrokken is…

Ieder busje of vrachtauto dat ook maar enig teken van leven liet zien reed de hoek voorbij… Niet voor ons dus. Na een dag wachten besloot ik de datum eens te checken en drong het pijnlijk tot me door dat de eerste werkdag niet op een zaterdag zou vallen, maar dat dat de eerstvolgende maandag mocht zijn… Hoe logisch ook… Het moest zo zijn.

Onze trouwe vriend staat nu als een gigantische ballast in de kleine gang, te wachten op maandag. Hij is inmiddels al een hele dag in wasmachinehemel, zijn roestend lichaam maakt het een stuk makkelijker om afscheid te nemen. De wasjes stapelen zich rampzalig snel op!

Ik kijk vooral uit naar een pieploze vriend, die mijn handdoekjes ook bijna droog draait, die frisse en talloze diverse wasjes draait.. Een nieuw leven, vol nieuwe energie.. Een AAA+ vriend.. Misschien geen BFF, maar na 2 dagen zonder gezeten te hebben kan het me geen bal meer schelen.

Forget those diamonds! Een wasmachine is een gezins best friend!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *