Ik profileer, jij profileert, wij profileren..

He jij.. met je wipneusje dat vanaf het vierkante vakje op mijn homepage naar me piekt. Gisteren zag ik nog je oog, met wimpers die tot aan je wenkbrauwen reiken..

En jij, verstopt achter de foto van je kindjes, voel jij je zo onzeker dat je je eigen foto niet toont..?

En hoe gaat het met jou? Het lijkt alsof je wat kilo’s aan gekomen bent. Het staat je wel!
He, lieverd, ik weet het nog zo goed dat je ijsjes trakteerde op school, op die warme zomerdag dat je 8 werd. Ik mocht met je de klassen rond, wat een plezier. Wat zeg je? Hebben we elkaar al 20 jaar niet gesproken? Leuk toch he..?

Och en natuuuuuurlijk!! Happy Birthday!!
Thank God voor internet, want ik ken je nu al 15 jaar, maar heb nooit geweten wanneer je jarig was!

100 vrienden en ik heb het er maar druk mee.
Ik krabbel, ik blog, ik plaats mijn tips, want de geweldige dingen die ik meemaak, die wil ik graag met jou, mijn vriend, delen. Ik verander zo eens mijn profiel, ik stuur eens een berichtje en internet zorgt voor de nodige variatie tussen mijn contacten. Zo nu en dan schuift iemand online en denk ik er aan dat ik al een week niet heb gereageerd. Kortom ik doe aan netwerken.

Zo weet ik dat vriendje 1 midden in zijn sollicitatieprocedure zit, en vriendinnetje 2 gaat morgen haar lang verwachte pup ophalen, nummer 3 zit in een dip en vriendin 4 is zojuist gedumpt.
Met vriendin 5 spreek ik zojuist voor de 10 keer af dat we snel eens afspreken, met nummer 6 dat we deze week nog even bellen.
En zo gaat het door. Het lijkt 2 weken terug dat ik vriend 7 nog sprak, maar het blijkt al weer 7 maanden.
Ik vraag me af of ik de glimlach van vriendinnetje 8 nog voor me kan halen en pieg op haar profielfoto.. ze heeft sproetjes, vast van de zon… waar is ze ook al weer op vakantie geweest?

Ik sluit mijn laptop af. Het is stil.
Ik loop langs de kindjes, kus ze nogmaals op hun bezwete hoofdjes, wat zijn ze warm, wat zijn ze echt..
Ik steek wat kaarsjes aan en bedenk me hoe gezellig het zou zijn om nu met vriendinnetje 9 te babbelen over haar nieuwe liefde. Ze was zojuist nog online. Ook zij is thuis.

Ik plof neer op de bank, met een kop thee.
Het is stil.. het blijft zo stil.

Vertel eens, jij met je wipneusje, waarom je nu juist jouw wipneusje profileert? En waarom ben jij, lief vriendinnetje, zo onzeker over de kilootjes die je aan bent gekomen, nadat je twee prachtige kindjes hebt gebaard? En waarom denk jij om bij je vrouw weg te gaan, komt dat echt door de gevoelens die je hebt voor je collega of liggen er diepere problemen schuil?
Weet jij nog hoe blauw mijn ogen zijn? Weet jij nog hoe we konden schateren? Vroeger: elke dag?

De dag voor we gingen netwerken?
Ik mis je sproetjes, ik mis de kuil die je in mijn bank achterlaat omdat jouw iets te grote derrière zich er in heeft genesteld.
Ik mis de knuffel die ik je geef of de arm die ik om je heen sla, omdat je in huilen uitbarstte.. Ik mis je nieuwe luchtje dat mijn huis vult. Ik mis jou.
En, ja, ik mis ook jou.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *