Het opvoeden van een introvert kind

Als klein meisje was ik niet altijd het kind wat op de voorgrond wilde zijn. Aan de zijlijn liet ik veel van de situaties voorbij gaan, waar ik graag aan mee had gedaan. Ik was bang om af te gaan of niet welkom te zijn, bang dat mensen me zouden uitlachen.
Zo heb ik veel situaties erger gemaakt voor mijzelf en veel gemist. Later heb ik dat gelukkig helemaal goed gemaakt en ben ik mijzelf gaan pushen elke grens van mijn comfortzone te verleggen.
Ik leerde dat geen enkele grens een grens is en dat de wereld ook niet vergaat, wanneer mensen je niet leuk, aardig of een mislukkeling vinden.

Mijn jongste zoon herhaalt mijn gedrag, een echte introvert, gevoelig en hsp en blijft liever aan de zijlijn staan. Als het aan hem ligt… aan de zijlijn met een onzichtbaarheid formule, tot hij zeker weet dat hij het kan, mag en wil. Natuurlijk wil ik voorkomen dat hij zichzelf beperkt, maar ik weet natuurlijk net zo goed hoe moeilijk het kan zijn jezelf tot actie te brengen, wanneer je beren op de weg ziet.
In zijn hoofdje wordt alles groot en onoverzichtelijk, zeker wanneer een situatie volledig nieuw is.

Mijn taak is zijn gedachtegang te versimpelen, de situatie te vereenvoudigen en in elke hoek van het moment een uitweg te creëren, zodat hij zeker weet dat hij het kan proberen…. Zonder te eindigen in een situatie waar hij niet uit kan.
Het gaat vanzelf, ik moet er eerlijk in zijn. Want hoe groot ik ook ben… De techniek gebruik ik nog steeds voor mijzelf. Aard van het beestje denk ik dan maar… Ik doe het wel, maar het is nog steeds een proces… Nieuwe situaties kunnen onoverzichtelijk en reuze spannend zijn.
Ik probeer van mijn introverte kleine uk een nieuwsgierig wezen te maken, wat net als ik zijn grenzen wil blijven verleggen, zodra hij ook maar enig spoor van ‘ik wil mij verstoppen’ voelt opborrelen.

En het lukt! Met de jaren wordt hij socialer, vrijer en blijer. Onze gesprekken leiden keer op keer tot het uitproberen van de spannende situatie en keer op keer blijkt weer dat het helemaal zo eng niet was.

Feit blijft… een gevoelig introvert kind heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing en wanneer jij hem weigert te gebruiken maak je meer kapot dan je lief is!

Hoe zorg je voor een introvert kind?

Heb respect voor hun behoefte aan privacy. Ze vinden het fijn zich terug te trekken, het is geen anti- sociaal gedrag, maar nodige tijd om tot zichzelf te komen. Ze laden zich op en brengen hun gedachten op orde.

Zet ze nooit openbaar voor schut en beperk situaties waarin ze verlegen raken. Zeg dus nooit dat ze verlegen zijn, wanneer ze geen antwoord geven. De volwassene is groot en wijs genoeg om te begrijpen dat niet elk kind spontaan zal reageren. Het is jouw eigen ongemak waaruit je reageert. Het kind hoeft niet spontaan te zijn. Wil je toch de persoon in kwestie een goed gevoel meegeven? Antwoord gerust voor jouw kind en praat achteraf met je kind. Wat was de reden dat je kind niets terug wilde zeggen? Wanneer je oprecht geïnteresseerd bent zul je verbaasd zijn over de argumenten van jouw uk!

Geef ze de kans te observeren in elke nieuwe situatie.
Soms betekent dat dat ze de gehele situatie overslaan, maar wanneer jij daarmee akkoord gaat en veiligheid biedt, creëer je een veilige basis voor de volgende keer. Je kind weet nu wat het kan verwachten en vooraf kun je samen de situatie doorpraten en stapjes maken tot mee doen.

Geef ze tijd tot nadenken en verwacht nooit direct een antwoord.
Introverte mensen hebben tijd nodig tot reflectie. Wanneer jij de vraag stelt hebben ze soms gewoonweg even wat tijd nodig om naar binnen te keren om het antwoord te vinden. Zodra je ze onder druk zet zorg je er voor dat ze dichtklappen én je zult wispelturige antwoorden krijgen. Je hebt het kind zelf geen tijd gegeven tot nadenken.

Laat ze uitpraten.
Wanneer ze praten, wanneer ze zich durven uiten, is dat voor hen belangrijk. Zeker in een nieuwe situatie of in de omgeving van onbekenden. Laat ze uitpraten en ga op zo’n moment niet voor hen praten of erger nog… Het gesprek overnemen. Dit zijn dé momenten dat jouw kind zijn grenzen aan het verkennen is en dat mag nooit betutteld of afgekapt worden, op welke manier dan ook!

34944455_sKritiek of een standje geef je nooit in het openbaar.
Het is al erg genoeg voor het kind, wanneer het iets verkeerd heeft gedaan. Wanneer je je kind in het openbaar een standje geeft, dan gaat het door de grond, je beschaamt zijn vertrouwen en de volgende keer zal het nog meer introvert zijn. Bovendien is het niet nodig!

Geef ze tijd om hun bezigheden te beëindigen.
Geef tien tot vijftien minuten vooraf aan dat het kind moet gaan stoppen met waar het mee bezig is. Een introvert kind gaat op in zijn projecten, boeken, verhalen en denkpatronen. Wanneer je van hem verwacht op tijd klaar te zijn of aanwezig te zijn, dan zul je hem vooraf moeten melden dat dat van hem verwacht wordt. Het maakt het voor iedereen een stuk fijner en makkelijker!

Nieuwe vaardigheden leer je bij voorkeur aan, wanneer er geen anderen bij zijn.
Zorg voor een veilige situatie, waar niet veel mis kan gaan. Bereid het kind voor, soms zelfs tot in detail. Een introvert kind leert het beste, wanneer het niet onder druk staat en zich niet bekeken voelt.

Verwacht geen grote vriendengroepen en push hem niet in sociale activiteiten.
Veel ouders maken zich zorgen, wanneer hun kind niet snel vrienden maakt, maar een introvert kind heeft vaak genoeg aan één vast vriendje of vriendinnetje. Stimuleer je kind dus niet tot grote vriendengroepen, maar zoek naar kinderen die gelijk in het leven staan en leer hem deze vriendschappen te verdiepen. Sommige introverte kids groeien vervolgens uit tot zelfverzekerde mensjes met veel waardevolle vriendschappen. Maar leg nooit jouw verwachtingen en geluk op hen. Ze kunnen echt heel gelukkig zijn in hun eentje.

En als laatste, maar zeker niet ondergeschikt aan de rest…. Heb respect voor hun introversie!
Introvert zijn is geen ziekte, geen onzekerheid, het is niet iets wat je er uit moet halen, het is niet iets wat als negatieve eigenschap bestempeld kan worden. Het is een kwestie van ‘zijn’. Een introvert wordt geen extravert en dat mag je dan ook nooit van hem verwachten of proberen te creëren.

Wil je meer weten over introversie en de kenmerken hiervan, of bestempelt men je kind geregeld als verlegen Lees dan mijn artikel over introvert of extravert zijn en/ of mijn artikel over hoog sensitieve kinderen.

Een introvert kind kan heel zelfverzekerd zijn, blijven of worden, maar heeft wel de juiste begeleiding nodig en absoluut geen kritiek op het geen wat voor het kind normaal is!

Gebruik de gebruiksaanwijzing die je nooit op papier kreeg, maar wel als ouder in je draagt, om jouw kind te laten groeien tot wie het is. Een prachtig mens, wat is zoals het is…

Introvert of extravert… Wat doet het er toe?!

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *