Gezelligheid kent geen tijd

Zwaai ik nu voor hem, of zwaait hij voor mij? Mijn zoon uitzwaaien is een ritueel geworden, een vermoeiend ritueel wel te verstaan, waar je flinke armspieren voor nodig hebt. Dus, voor de mensen die zich afvroegen of ik die uber strakke armen van de yoga heb, nee…. Ik heb een zoon.

Een zoon die van gezelligheid houdt. Van ‘gezellig een kopje koffie drinken’, van ‘gezellig een filmpje kijken’, ‘gezellig samen tekenen’, ‘gezellig samen knuffelen’….
En ‘ gezellig samen zwaaien tot het einde van de straat’…

Ik kan het me nog goed herinneren, mijn oma die me tot het laatst zichtbare voetstapje stond uit te zwaaien, me er erg van bewust hoe belangrijk dat was, een pijnlijke rechter bovenarm van de heen en weer beweging, hopend dat ze eens eerder bij dat raam weg zou lopen. Ik bedacht een strategie om via de achterdeur te verdwijnen, zodat ze me enkel maar tot in de achtertuin kon nakijken, wat niet bleek te werken… Zodra ik de achtertuin uit was wurmde ze zich een weg tussen de meubels en de plantjes om vervolgens haar plek bij de voordeur in te nemen en alsnog mijn laatst zichtbare stapjes te aanschouwen. In eerste instantie niet zo’n heel groot probleem, ik was me er immers niet van bewust, maar al snel volgde het besef dat er een oude vrouw vol liefde bij de voordeur stond…. En toen begon het zwaaien weer.

Ook mijn moeder stond me tot aan volwassen leeftijd uit te zwaaien, waarbij je vanuit je mondhoek nog wel eens siste… Ga toch naar binnen! Maar braaf bleef je zwaaien, 100 meter lang. Ik vond wederom mijn vluchtroutes, waarmee ik dan sneller uit zicht was. Tot op de dag van vandaag voelt ze zich gedwongen te zwaaien, maar doet ze dat nu voor mij, of voor zichzelf??

Dat was dan ook de precieze vraag toen mijn zoon dit ritueel hoog begon te houden. Zwaait hij nu voor mij? Of zwaai ik voor hem?!

Hij stuitert en springt voorbij, blaast me wat kusjes toe, struikelt over zijn net niet gestrikte veter, zijn rugtas draait rondjes in de lucht, hij gooit hem eens omhoog, vangt hem weer op… of bijna weer op en vangt hem dan met zijn hoofd…. Trekt een blik van ‘grappig he?!’ Zwaait nog eens, kijkt nog eens, heeft zijn blik vooruit, maar zijn hand blijft bewegen en ik beweeg maar mee…. Mijn blik is bij de Senseo machine… Zal ik alvast? Gewoon alvast het padje… Of alleen het water… Maar nee…. Ik zwaai braaf.
Je wilt niet het gevoel geven dat je daar voor de illusie staat, toch?! Maar wat duurt het elke keer lang.

Ik probeer het onderwerp voorzichtig te lanceren, zonder een teer kinderhartje te breken. ‘Zeg lieverd, zwaai jij nu altijd voor mij? Tot het einde van de straat? Want het hoeft niet, he? Als je het lastig vindt, dan doen we dat voortaan gewoon anders….’

‘Nee….. Ik vind dat gewoon gezellig!’

‘Ow…. Ja, uiteraard…. Gezellig…. Nee…. Oke…. Dan is het goed schat!’

21852983_sNu heeft hij het ritueel wat verder aangekleed, wat ‘gezelliger’ gemaakt… Hij kon heus hemelsbreed de straat uit wandelen. Dat was zeker een optie, maar dat is niet ‘gezellig’. Hij wil zolang mogelijk in beeld blijven. Hij wandelt en struikelt dus eerst een aantal meters naar links, om vervolgens zo min mogelijk geparkeerde auto’s in het blikveld te hebben, dan beweegt hij zich naar rechts en loopt hij de straat uit, iets naar rechts afwijkend, om het laatste metertje alsnog zicht te hebben op mij, of ik wel zwaai. Controlfreak!

En ik zwaai… héus, ik zwaai.
Ik zwaai tot het me een lieve lust is. Ik heb me toch een spierballen rechts! Om mijn linkerarm ook wat te trainen zwaai ik sinds kort met twee armen, wat het volgens mijn zoon nóg gezelliger maakt…!

Doe ik toch nog iets goed, in mijn moederschap. Uitgekozen tot gezelligste moeder van het jaar.
Gezelligste? Lekker...   Sterkste!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *