Gay, Hetero of toch bi?

Ben ik bi, hetero, gay, transgender, transexueel? Een serieus vraagstuk, zeker als tiener van nu.
Draag je geen hakjes en geen make-up? Dan ben je al snel volgens je vrienden een jongen in een meisjes lichaam.
Vind je de borsten van je buurvrouw toch wel erg parmantig? Dan zul je je echt moeten afvragen of je nu niet gewoon gay bent.

Pubers, tieners, mijn leven duizelt er van. Kon ik vroeger niet goed begrijpen waarom mijn ouders míj niet begrepen, ik zit er zelf nu midden in. En geloof me, het is er met de jaren niet makkelijker op geworden.
Pubers van vandaag voeren oorlog met zichzelf, ze zijn niet een beetje in de war.. ze zijn de weg kwijt!
Opgegroeid met stempels en labels kopiëren ze het gedrag van de maatschappij, als ze zichzelf al niet in hokjes stoppen, dan wordt het wel voor ze gedaan. Is het niet door school, dan wel door je contacten. Het is een slachtveld, je zoekt je eigen identiteit toch al wel op deze leeftijd en dan vraagt de maatschappij ook nog eens van je dat je daar al uit bent.
Het verbaast mij dan ook niets, al die depressies onder deze leeftijd. Het aantal kinderen dat zich snijdt duizelt me… en dat delen ze dan ook nog op social media.

Mooi is het wel, dat de onderwerpen bespreekbaar zijn, ik ben voor. Mijn beide kinderen heb ik ooit al streng toegesproken, bij ons komt niemand uit de kast! Niemand! Je komt of met een jongen thuis, of met een meisje. Zo simpel is het. Ik heb toch ook nooit tegen mijn ouders moeten vertellen dat ik hetero ben? Wat een onzin! Ik dacht daarmee de vrijheid te creëren, voor beiden, om zich te ontwikkelen zoals ze zijn. Ze leken het te begrijpen, maar wellicht was ik te idealistisch, de omgeving is nog niet zo ver. En die omgeving heeft op de leeftijd van 15 meer invloed dan een mama.

We lijken zo gegroeid als maatschappij, maar wanneer ik met mijn dochter in de stad loop knikt ze me enthousiast toe: ‘Kijk mam, een gay stelletje, zo leuk, zo cute!’.
We zijn geen steek verder! En ik preek…

“Zolang mensen nog steeds dit soort uitspraken doen is het nog steeds niet geaccepteerd, hoe vaak per dag tik je me aan als je een hetero stel ziet?! Het zou niet op moeten vallen, je zou er niet mee bezig moeten zijn, het zou normaal moeten zijn! En dat is het probleem met jullie jongeren, jullie plaatsen alles in hokjes, alles!”

OMG, ik ben zojuist twee generaties ouder geworden, ze kijkt me dan ook beteuterd aan, ik stort zo even mijn maatschappelijke frustraties op mijn dochter van 15, die opgegroeid is in een maatschappij waar iedereen een stempel opgeplakt krijgt. Normaalste zaak van de wereld, je hebt ADHD, ADD, PDD- NOS of Autisme. Je bent hoogsensitief, of hoogbegaafd. Je bent gay of straight, transgender of metrosexueel, hipster, emo, gothic.. Verzin het en vul het aan…!

Je bent niemand meer zonder stempel!

“Lieverd, luister. Word nou eerst maar eens verliefd, he?! Word je verliefd op een meisje, dan ben je verliefd op een meisje. Wie weet word je daarna verliefd op een jongen? Daarna weer op een meisje? Wie weet?! De tijd zal het leren. Breek de muren door van de maatschappij, schat, er is veel meer dan dat en dan zul je uiteindelijk vanzelf wel merken wat nu het meeste met je doet”.

Ik vraag me af of het blijft plakken, als ze straks het slachtveld weer in gaat van de middelbare school.
Een ding is haar gelukkig wel duidelijk. Transgender ben je niet omdat je niet hard kunt rennen op hakjes en allergisch bent voor make- up. Daar komt toch echt meer bij kijken, wat de wereld ook van je zegt!
Eén stempeltje minder, pfieeuw.
Nog honderd te gaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *