Discussies, meningen en debatten

Nee, niet weer de zoveelste discussie. De stemverheffing, de ballende vuist, de tikkende vinger op de tafel, wijzend naar een argument die zich ergens in de lucht bevindt.

De stroom aan letters en woorden, die angstvallig verdedigd worden met een mening, maar die zich voordoen als feiten, als vaststaande, niet weerlegbare zinnen.
Ondersteund met mimiek, passie en gebaren.
Discussies en debatten, als graadmeters in onze samenleving, waar je ook kijkt, leeft of leest. Kritiek bepaalt jouw profiel, jouw mening bepaalt je debat en of je wint of verliest.. bepaalt je intelligentie.

Ik wil niet meer vechten voor mijn stem, mijn gedachten, mijn zijn, mijn profiel. Ik wil mijn stem niet meer heffen, om mijn ‘ik’ te begrenzen naar jou toe. Ik wil jouw draaiende ogen niet meer zien, jouw gesis, gezucht, gehoon, enkel omdat ik.. omdat ik niet precies denk wat jij denkt.

Ik wil de aanval niet meer, jouw wens om van mij te winnen. Jouw doel mijn stem te overtreffen, met argumenten, gebeurtenissen en met vooral die tikkende vinger op de tafel.

Wat denk je dat ik daar zal vinden, op die vierkante centimeter vol lucht die met passie samen wordt geperst door jouw agressie?

De oplaaiende discussies tonen mij jouw geleerdheid niet, in tegendeel. Ik twijfel aan je betrouwbaarheid, je kwetsbaarheid, ik twijfel aan mijn veiligheid. Niet dat ik vermoed dat jij mij fysiek zult raken, maar ik sluit mijn luikjes van toegankelijkheid. De weg naar mijn hart gaat op slot, ik sluit je buiten, want jij toont mij jouw intenties. Je bent op weg naar de overwinning, jouw mening zal zegevieren en je vecht hard, wat mij betreft te hard om mijn ‘ik’ buiten spel te zetten.

Je zult ‘zegevieren’, wat je ook doet, want ik vecht niet met je mee.

Hoe harder jij vecht, hoe groter mijn stap naar achteren zal zijn. Ik geef jou jouw podium en je zult denken dat je gewonnen hebt, je zult denken dat je me overtuigd hebt met jouw argumenten, maar de waarheid zul je niet zien. Want jouw grootsheid, jouw overwinning maakte je blind.

Je miste de signalen van je verlies, de kloof die je zaaide met het behalen van je trofee.
Ik ben je moe.

Toch kom ik je des te meer tegen, waar ik me ook beweeg. Bij de kassa, in de winkel, in het café of op een verjaardag. Ik zie je op de televisie, het internet, ik hoor je op de radio, ontmoet je bij de bushalte en bots tegen je op.. te pas en te onpas. Je wisselt van gedaante, te samen met je onderwerp.
Steeds meer ontwijk ik je, geen zin meer heb ik in deze dans.

Laat mij luisteren naar je angsten, je twijfels, de scheurtjes in je hart, want meer dan dat… is niet wat jouw mening is. Alles waar je hard voor vecht, discussieert, debatteert is datgene wat jou heeft beteugeld, wat jouw waarheid heeft gekleurd. Vecht niet te hard voor een verleden wat je heeft gevormd…. de toekomst ligt open, je weet niet hoe het morgen zal zijn.

Vraag mij gerust naar naar mijn huidige standpunt, maar vervolgens naar mijn ervaringen, de weg die mij vormde tot wie ik ben. Vraag om de nuances in mijn denken, de lijm tussen mijn zinnen, naar mijn twijfels, naar de scheurtjes in mijn hart.
Veel meer zul je leren van mijn verhaal, dan dat je ooit zult leren van mijn mening, mijn argumenten.. en een tikkende vinger op de tafel.

Stop eens wat minder energie in jouw triomf en wees wat minder trots op de mening die jou onderscheidt van mij.

Hoe groot kan een overwinning zijn als de kloof steeds groter wordt?

Vechten, debatteren, discussiëren voor het verschil tussen jou en mij zorgt dat we verliezen.
Jij en ik, allebei.

Die samenleving dat ben jij… Die samenleving, dat zijn wij.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *