Die politieke poppenkast!

Net als jij, waarschijnlijk, probeer ik een keuze er uit te wringen, te persen, een bewuste keuze waar ik achter kan staan. Verkiezingen liggen voor ons, wat gaan we doen, wat gaan we doen?

Ik ben geen loyale kiezer, iemand uit de achterban van één specifieke partij, wat het toch iedere keer wat lastig maakt. Ik ben niet iemand die staat te springen om te kiezen, ik ben meer iemand die al lang niet meer gelooft in een democratie.

In mijn( wellicht beperkte visie) is een democratie een systeem, waarbij zonder ongelijkheid partijen de kans krijgen zich te tonen, zodat elke burger de kans krijgt kennis te maken met de gedachten en idealen en zodoende een keuze kan maken die bij hem of haar past.
Maar zo werkt een democratie niet. Om aandacht te krijgen voor je partij zul je flink wat duiten in de pocket moeten hebben en zelfs dan zul je niet de aandacht verkrijgen die je verdient.
Wanneer je niet tot de gevestigde orde behoort, dan zul je eerst door middeleeuwse schandpaal- praktijken moeten. Je zult belachelijk gemaakt worden, om je alternatieve gedachten. Zoals wel vaker, wie anders denkt wordt uit gehoond.

Bij de vorige verkiezingen was het ook weer prachtig aanschouwen, hoe de grotere bestaande partijen uitgenodigd werden tot programma vullende debatten. Partijen die jarenlang hetzelfde doen, een woordje anders uitspreken, maar na de verkiezingen gewoon weer doorgaan.
Nieuwe partijen kregen weliswaar een hele minuut, met een tikkende klok op de achtergrond, om zich te presenteren. Kansloos.
En vooral ook oneerlijk. De media en politiek spelen samen een spel, welke nieuwe partij kan daar ooit tegen op?

De poppenkast van de verkiezingen stuit mij keer op keer tegen de borst, moet ik werkelijk bestuurders gaan kiezen op basis van moddergooien naar een andere partij? Ze zijn kundig in het onderzoeken van de twijfel en onzekerheden van de gemiddelde mens, nemen die op in hun reclame om zo zoveel mogelijk zieltjes te winnen. Reclame is het, meer niet.
Er wordt gesproken over verbinden, over samen één land… en vervolgens duwen we andere ‘minderheden’ weer in een hoekje, zoals de achterban van Geertje.

Hoe wil je gaan verbinden, als je een andere groep naar beneden haalt, belachelijk probeert te maken? Er is nog geen partij voorbij gekomen die respect toont voor de ander zijn ideeën, zonder respect kom je nergens in ‘verbinden’.

De politiek gaat niet voor verbinden, verbinden levert ze niets op!
Wat het hen wel oplevert is carrière, een mooi Linkedin profiel.

Waar zijn de wijzen in onze samenleving, de dorpsoudsten, de mensen die kunnen leiden, zonder hun ego te voeden? Waar zijn de mensen die alles bij elkaar kunnen houden, die zonder twijfel het beste met iedereen voor hebben?

Ik zie vooral oude politiek, een cirkeltje wat zich keer op keer voltrekt met een piek rond verkiezingstijd. Gladde Harry’s en Harriettes met hun praatje klaar.

Welke partij is zo sterk in zijn idealen dat het niet hoeft te concurreren met een andere partij, zijn eigen weg kan gaan en geen reclame nodig heeft, omdat het programma voor zich spreekt?
Waar is die echte leider?

“Hallo??!?!” “Hallo??!?????”* Echo ….

Wie krijgt mijn stem? Op wie moet ik stemmen, als niemand mijn stem hoort?
Als niemand jou vertegenwoordigt.. is een democratie dan een democratie, of slechts een beperking aan keuzes? Keuzes die je voorgekauwd en voorgeschoteld worden?

Niet kiezen is ook al geen optie, dan krijg je het Royal Club- effect… “Doe mij maar een programmaatje!”
En daar heeft Amerika een mooie les in getoond.

Wat zijn de gevolgen van mijn keuze in het nu voor onze toekomst later?

En jij? Kies jij voor echte verbinding óf laat je je leiden door de propaganda? En is die keuze gericht op je angsten van nu, of durf je de toekomst in te kijken, vanuit idealen maar vooral ook realiteit…?

Welke realiteit is jouw waarheid?

‘If you do what you’ve always done, you’ll get what you’ve always gotten’. Tony Robbins

 

Foto: Matt Popovich

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *