De ouderen van tegenwoordig

Toen ik een klein meisje was moest ik nog U zeggen tegen elke volwassene en iedere vriend of vriendin van mijn ouders was een ´oom´of een ´tante´. Er werd mij geleerd respect te hebben voor een ieder die ouder was dan ik, volwassen was, en dat heeft lange tijd in mij gehuisd.

Dat het U een jij is geworden, daar maak ik me niet zo druk om, dat mijn kids onze vrienden bij voornaam mogen noemen al helemaal niet. Waar ik me wel druk om maak is dat ik merk dat mijn respect voor ouderen aan het verdwijnen is.

Cultureel gezien zou je kunnen zeggen dat de ouderen van de bevolking de wijsheid hebben, de kennis, geduld, het overzicht. Maar meer en meer raak ik deze illusie een beetje kwijt.
Alhoewel er heel lieve oude mensen zijn, soms ook heel wijze mensen, komen er steeds meer asociale oude mensen.

Ouderen die hun respect op een agressieve wijze verlangen, eisen en afdwingen. Chagrijnige verrimpelde wezens die mij, hoe vriendelijk ik ze ook benader, afkatten.

Ik wil geen respect meer opbrengen voor mensen die geen respect voor mij hebben, welke leeftijd ze ook hebben. Ik wil gewoon vriendelijk zijn, mijzelf zijn en vanuit een goed hart voor iemand opzij stappen, voor wie dan ook. Wat ik overigens veel te vaak en veel te lang doe, waardoor ik zelf nooit aan de beurt kom… Maar goed, dat is een puntje waar ík aan moet werken.

Toen we deze week tijdens onze wandeling dan ook een oudere vrouw met rollator aan zagen komen lopen, met haar mondhoeken op de hoogte van haar kin, verbaasde het me eigenlijk niet eens meer dat ze het gevecht aan ging met 3 containers die zojuist geleegd waren en op de stoep gezet waren. Vooruit, ze stonden een klein beetje in de weg op het smalle stoepje, maar ze kon er langs. Het was haar principe wat ze niet kon laten varen, haar recht, de belemmering die de agressie teweeg bracht. Ze zette haar rollator wat aan de kant en gaf de container een rotschop, waarmee hij omkieperde en op de weg eindigde. Vloekend liep ze door.

Weg was mijn respect voor deze oudere persoon. Foetsie. Ik had met alle liefde de containers voor haar verplaatst, als ik wat meer in de buurt was gekomen, iets wat ik uit mijzelf gedaan zou hebben. De bereidheid tot helpen verdween, als water voor de zon.
Tierend kwam ze langs ons heen, met een heel relaas, nu gericht op ons. Alsof het gerechtvaardigd was wat ze deed. Ze zal onze wenkbrauwen wel hebben zien stijgen tot buiten proportionele hoogtes.
Het enige wat we nog bereid waren om tegen haar te zeggen was: “Dat was absoluut onnodig wat u daar deed, maar weet u wat? Wíj zetten hem wel weer voor u overeind. Graag gedaan”.

“De jeugd van tegenwoordig”, knikten we elkaar cynisch toe, nadat ze zo’n 100 meter verder was. Een beetje ontdaan van de agressieve houding van de vrouw….

Mensen in karretjes die je enkels kapot rijden en geen ´oh, sorry´ zeggen, maar ´mot je maar opzij gaan´. Mensen die tijdens de avondvierdaagse met hun scootmobiel meedoen, maar geen geduld hebben voor de mensenmassa en van jou verwachten dat je ogen in je achterhoofd hebt.

Moet ik mijn kinderen echt gaan leren respect te hebben voor dit soort agressie?
Ik weiger het.

Ik leer mijn kids dat het fijn is om een ander te helpen, dat doe ik door zelf het goede voorbeeld te geven. Maar ik leer ze ook om respect te hebben voor zichzelf!

Je wordt er blij van mensen te helpen, dat is je beloning, maar wanneer iemand je met agressie benadert ben je wat mij betreft niet meer verplicht te helpen, welke leeftijd iemand ook heeft.

Aandacht geven aan agressie, dat komt níet voort uit respect!
Wat maakt deze mensen zo boos, zo boos op alles wat aan hen voorbij komt?!
Wat is dat toch?! Word ik ook zo?? Nee, toch?!

Nieuw op mijn bucket-list:

– IK WORD EEN VRIENDELIJKE OUDE WIJZE VROUW, WANNEER IK RIMPELIG WORD.

In hoofdletters, bovenaan, zodat ik het niet vergeet.

Nieuw op mijn TO DO- list:
– Dankbaarheids dagboekje kopen! NU!

Check!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *