De jeugd van tegenwoordig!

Hij kijkt me aan, met doordringende ogen, vanaf een meter of 4 afstand. Ik heb wel het gevoel dat hij mij bedoelt, maar kom op, ik had zijn moeder kunnen zijn! Hij lacht naar me, met de meest afzichtelijke en provocerende blik die je bij een 17- jarige kunt voorstellen. Ik moet de neiging mijn hoofd 180 graden te draaien, richting een of ander jong meisje achter me, sterk onderdrukken. Wanneer hij even wegkijkt, draai ik stiekem mijn hoofd, richting het raam, en probeer zo achter me te spieken. Nee… Ik ben toch echt degene die deze verslindende blik mag ontvangen. Dolle pret!

Zijn blik vindt me weer en ik besluit mijn vele lentes jong om te zetten in bewuste assertiviteit. Zijn vriendje kijkt nu waar de blik belandt en ook hij geeft me een zwoele blik. Wederom bekruipt mij het gevoel dat beiden een enkeltje Hans Anders kunnen gebruiken, maar dan komt er geluid uit het gefluorideerde tandenrijtje dat me nu al enig moment staat aan te staren. ‘Jij ziet er echt goed uit, weet je dat?! Jij mag er echt wel zijn! Mooi hoor, echt wel mooi! ‘ En ‘bling bling’ doet het tandenrijtje mijn kant op. Zijn handen pakken de palen in de tram vast en hij gooit zijn lichaam even speels naar voren en weer terug, draait zich nog eens naar me toe, met een toch wel vrij dominante, ruimte innemende blik en ik blijf hem strak aankijken, wanneer hij de tram verlaat.

Ik hussel wat in mijn tas, een ontladend lachje ontsnapt me en wanneer ik mijn blik weer opricht staart de rest van de reizigers me aan. Ze lijken geschokt en ik besef me dat er in dat korte moment een saamhorigheidsgevoel ontstaan is bij een aantal mensen. Er werd naar elkaar geknikt: afkeurend naar de jongens en beschermend naar mij. Hoe schattig wel, maar waarom merk ik dat nu pas? Achteraf? Uit de uitspraken blijkt dat men het agressief heeft gevonden. ‘Toch niet te geloven, zo asociaal?’ ‘Zulke groepjes, als ze bij ons binnen komen, dan roepen we direct de beveiliging en dan staat er zo een afdeling om ze heen!’ ‘Niet te vertrouwen, zulke jongens.’ ‘Ze zijn ook allemaal hetzelfde.’

31535956_sVond ik het daadwerkelijk zo agressief? Ongemakkelijk wel, dat is wat ik het vond. Was ik er gewoonweg inmiddels aan gewend geraakt? Simpelweg de aandacht, roodblonde haren, blauwe ogen, wandelend in een stad vol mannen? Of was dat een arrogante gedachte? Wellicht was het wel agressief, maar ben ik me daar niet eens meer bewust van? Of was dat weer een arrogante gedachte? Ik uit de gedachte zoals hij valt; ‘ach… het is goed voor het ego’. Met nadruk op de ontlading bij ‘ach’. Dat was ook werkelijk alles wat me bekroop. ‘Ach…’

De mensen kijken me nu even starend aan als eerder en plots dringt het tot me door dat ik de hoofdpersoon hier helemaal niet meer ben. Ik word niet geacht me te mengen in de discussie van het voorval dat me zojuist overkwam en al helemaal niet met sussende woorden. Sensatie is hier de hoofdpersoon en men is er helemaal vol van. Mijn ‘ach…’ is een niet-beduidende opmerking van het ‘slachtoffer in kwestie’ en mijn ervaring, wat het bij mij doet is niet van belangrijk. Van belang zijn de mediakoppen, de politieke discussies en hoog beladen nieuwsuitzendingen van de afgelopen 15 jaar. “Deze jongens zijn levensgevaarlijk!” Misschien ja. Misschien zijn dit niet de jongens die je graag bij je dochter ziet. Maar levensgevaarlijk is het angstgevoel die in deze toeschouwers huist.

Levensgevaarlijk zijn de krantenkoppen, de media en het inzaaien van deze angst bij de mensen. Ik stap in mijn auto en kijk mijn medereizigers na… Ze zijn nog steeds aan het tieren over de ‘jeugd van tegenwoordig’ en deze jongens schijnen een eeuw van slechte ervaringen op hun nek te dragen, wat ik nogal knap vind voor jongens van 17 jaar. Het gekonkel in de tram, achteraf, zal hen zeker ook niet doen inzien wat ze anders zouden kunnen doen en hoogstwaarschijnlijk geven de blikken die ze dus dagelijks wel zullen ontvangen enkel maar een grotere kick om zich af te zetten. Dus wie houdt wat in stand?

Maar ‘ach’ díe conclusie is waarschijnlijk niet dramatisch en veroordelend genoeg en haalt dus hoogstwaarschijnlijk de krantenkoppen ook niet….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *