Beelddenkers, zijn we welkom?

Onderwijs en ik, wij boteren niet zo, al vind ik het bijzonder belangrijk dat je jezelf ontwikkelt. Onderwijs is voor de gemiddelde mens, de mensen die in gehakte mootjes kunnen leren, kleine deeltjes stof… Uit elkaar getrokken informatie die dan met de jaren aan elkaar geplakt dient te worden, overbodige rommel hoor je weg te gooien.

Zelfstandig vooral, er wordt je niet verteld dat je overbodig junk hebt opgeslagen in je hoofd.
Er wordt je niet verteld dat de eerste stappen die je leerde tussenfases waren.

De meeste mensen schijnen dit te snappen, bottom-up leerlingen.
Ik niet. Ik denk en leer in helen, in totalen, bied mij kleine stukjes aan en ik maak er een oneindige optelsom van, die verwarrend wordt.

Ons onderwijs is als een puzzel, zonder dat je vooraf het plaatje te zien krijgt. Puzzelstukje voor puzzelstukje, maar je weet niet waar je naartoe gaat. Als beelddenker heb ik het plaatje nodig, om te weten waar ik de informatie, die je me aanbiedt, moet gaan bewaren. Maar dat gebeurt niet.

Mijn kids zijn ook beelddenkers, de appel valt immers niet ver van de boom. Maar zo bijzonder is dat niet. Veel kids leren anders dan hoe het op school wordt aangeboden, veel kids presteren dan ook vet onder.
Mijn zoon ook.

Knetter intelligent. Leerde zichzelf, in groep 2, lezen in de zomervakantie met behulp van Suske en Wiske en verveelde zich vervolgens stierlijk in groep 3, hij las al op groep 5 niveau bij aanvang van het schooljaar. Hij mocht naar de plusgroep, het kind was in zijn nopjes! Maar de pret duurde niet lang. Naar de overgang van groep 4 werd hij plots niet meer meegenomen met het groepje voor de plusgroep, zonder overleg met de ouders, zonder overleg met het kind was hij uit de groep gezet. Geen informatie, niets. Hij voelde zich verlaten, alsof hij had gefaald. Na navragen bij de juf bleek dat hij in rekenen niet zo goed was, school vond dat hij de tijd beter kon besteden aan rekenen in de klas.

Los van het feit dat school het principe ‘uitdagend onderwijs’ dan niet helemaal begrijpt, ze hadden een kind van 7 jaar best even kunnen uitleggen dat hij niet meer naar zijn favoriete moment van de week toe zou gaan.

Rekenen werd nog vervelender, nu had rekenen namelijk de schuld dat hij niet meer naar de plusgroep mocht en hij ging verder achteruit. Niet omdat hij dom is, maar hij is niet geïnteresseerd.

Hoe hij heeft leren lezen is zijn standaard. Hij ziet niet in waarom iets moeite moet kosten. Waar een gemiddeld kind snapt dat hij of zij moet oefenen, daar voelt hij zich falende. Nu is het ook nog eens zo dat er natuurlijk een verschil is in oefenen en herhalen. Oefenen, dat zou hij best nog leuk kunnen vinden, maar het eindeloos herhalen van dezelfde sommen. Dat is natuurlijk knetter saai.

Bovendien leren wij beelddenkers daar ook niet van! We begrijpen iets, of we begrijpen het niet, zo simpel is het. Begrijpen we het niet? Dan zul je het even anders aan moeten bieden tot dat kwartje valt, wat vaak niet zolang duurt, want we zijn dus niet dom. Maar het kwartje kan niet gaan vallen.. als het elke dag, week in week uit, dezelfde herhalingstof is.

Elke dag speech ik weer, over dat hij niet dom is, dat hij net zo goed in rekenen zou kunnen zijn als in lezen, wanneer hij rekenen leuker zou vinden. Ik leg hem uit dat intelligentie niet bepaald wordt door school. Maar… mijn speechen hebben een korte houdbaarheidsdatum.

Hij zit namelijk in het ‘domme klasje’, zoals hij het zelf noemt. De rode groep, de kinderen die het nog niet zo snappen, die rekenen moeilijk vinden. Kijk… en dat werkt lekker motiverend! Hij heeft het opgegeven. Waarom zou hij ook? Hij is dom in rekenen vindt hij.
Mijn zoon heeft voorbeelden nodig en motivatie van binnenuit, hij wil voelen waarom hij iets moet leren, begrijpen waarom.. Hij wil het geheel zien, het nut zien, het plaatje van de puzzel zien.
Maar het plaatje wordt hem niet gegeven.

Wel straf.
Geen gym en pauze, omdat hij zijn werk niet goed genoeg gemaakt heeft en een paar werkjes niet af. Te samen met zijn mededromers.

DE lessen waar deze kinderen blij van worden, het wordt ze ontzegd, niet omdat ze dom zijn, maar omdat ze anders leren en niet begeleid worden in dit leren.

‘Ik kom wat later thuis, mam, ik had blijkbaar mijn werk weer niet goed gemaakt’, klinkt zijn geknepen stemmetje door de telefoon, duidelijk emotioneel, hij heeft weer gefaald.

Mijn zoon is een top- down leerling, ik ben een top-down leerling. Ik begrijp hem, hij begrijpt mij.

Maar school… begrijpt ons niet zo.

4 Comments

  1. Ook beelddenker (helaas van de extreme soort) het is, totdat je ziet, of getoond wordt, vervelende handicap als je vertoeft tussen de burgers. Nu ben ik er wel blij mee (halve eeuw later :) ) Success!

    • Ik hoor je Henri! Begrijp wat je bedoelt. Het is een prachtig talent eigenlijk, maar niet op school. Althans… nóg niet. Dank je voor je reactie ♥

  2. Wat je schrijft ( ook je vorige artikelen) vind ik zó herkenbaar en indrukwekkend!
    Bedankt voor het delen!
    Take care!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *