In balans met je puber, 6 aandachtspunten!

De moeilijkste en de grootste uitdaging in deze tijd is, naar mijn mening, de band en connectie met je kind in stand houden. Wanneer ik om mij heen kijk, dan zie ik alleen nog maar kinderen en pubers die, fietsend!, met hun hoofd in hun smartphone naar huis gaan. Hun oog wordt verleid door een virtuele wereld, die hen dagelijks entertaint, afleidt en gevangen houdt. Het is voor ouders een doorlopende zoektocht naar balans, wat sta je toe, wat sta je niet toe? Het sociale leven van kinderen speelt zich volledig af op Whatsapp, hoe kun je je kinderen dat niet toe staan? Een verbod zorgt voor isolatie. Maar het toestaan leidt ook tot isolatie… Maar dan ligt de scheiding met name bij het echte bestaan en wat echt telt in het leven.

Mijn grootste frustratie én tegelijkertijd de grootste uitdaging bevindt zich direct onder mijn neus. Het is niet mijn dochter zelf, maar haar nog niet eens zo geavanceerde smartphone. Gevoelig als ze is wordt ze gedurende de hele dag afgeleid door berichtjes, mailtjes, pingeltjes, tringeltjes en buzzertjes.. Wanneer wij de balans niet houden, dan zou ze van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat met haar hoofd voor het schermpje zitten… en geloof me, dat is mogelijk.. Er is immers altijd wel iemand online!

Ik voed mijn kinderen graag op met een grote dosis realiteit. En er wordt hier veel gepraat. Over het leven, over school, over drama, over de wereld, we leggen zaken onder de loep, maar we doen ook heel veel versimpelen, is de wereld niet één groot drama op dit moment? Vaak wanneer het absoluut niet nodig is? We maken ze er beiden regelmatig alert op dat wat je ook om je heen hoort, hoeveel je ook over geweld hoort en met hoeveel nare zaken we tegenwoordig ook geconfronteerd worden…. het leven eigenlijk heel simpel is en wanneer je naar je eigen kleine leventje kijkt het allemaal wel meevalt. De meeste mensen hebben nooit een moord meegemaakt, nooit een gijzeling of een schietpartij. We worden misleid en onze aandacht wordt gebracht naar uitzonderingen en niet naar het geheel.

Tot voor kort was dit voldoende. Tot de intrede van de virtuele wereld die smartphone en puberteit heet. En plots was er nog weinig grip op de belevingswereld en verwerkingswereld van mijn dochter. Youtube, google, andere pubers van 13 en whatsapp namen het over en het leven werd meer en meer onoverzichtelijk en onbereikbaar én school ging er onder lijden.
Het werd tijd voor balans, tijd voor realiteit…

Maar hoe krijg je een puber zover om mee te gaan in dit soort beslissingen? Wat jij voorstelt is gewoon ten alle tijden in het beginsel al stom! En dan is mijn puberdochter nog niet eens uber puber…!

Herkenbaar? Het blijft vallen en opstaan, maar wij hebben de rust redelijk hersteld!

6 aandachtspunten die ons helpen de balans te houden!

Communicatie. Gelukkig is praten dus altijd zo normaal geweest bij ons in huis. De televisie staat hier niet aan en gelukkig hebben we ze van kleins af aan de effecten van televisie laten ervaren. En ik weet dat dat lastig is, maar hierdoor zijn wij wij wel gewend geraakt aan de tafel te gaan zitten en met elkaar het gesprek aan te gaan. We proberen niet teveel te preken, al is het soms erg lastig, maar vragen naar ervaringen. Wat doet het met jou? Hoe voel je je na zo’n dag achter de telefoon? Merk je dat je prikkelbaarder wordt? Ook vertellen we haar dat we haar missen, omdat ze daardoor geen aandeel lijkt te hebben in het gezin. Ze is niet aanwezig als het ware. Door niet teveel te preken proberen we het gesprek open te houden en de andere kant te laten zien, bijvoorbeeld wat je mist en hoe weinig tijd er overblijft om dingen te doen die je zelf leuk vindt, wanneer je achter een scherm je dag door brengt.

Regels. Ik heb een hekel aan regels. Het beperken van kinderen vind ik ook het beperken van hun persoonlijke lessen, maar een feit is dat kinderen duidelijkheid nodig hebben, zeker wanneer iets niet goed loopt. Op deze momenten ben je als volwassene degene die actie hoort te ondernemen. Wij hebben regels gemaakt… Bijvoorbeeld dat de telefoon met het slapen niet mee gaat. Hij blijft netjes beneden, waar wij heel fijn tot 12 uur de berichtjes binnen horen komen… Zo gezellig! Ook bij huiswerk is de telefoon niet nodig en in vakanties en in het weekend heb je tot 11 uur de tijd afspraken te plannen, verder ga je andere dingen doen. Tijdens het eten is hij uit het zicht en in feite hebben we gewoon afgesproken dat op die momenten iedereen kan wachten. Dat geldt dus ook voor onze volwassen contacten.

25516941_sThuis laten. Wanneer we ergens naar toe gaan, samen weg, op visite of gewoon gezellig boodschappen doen, dan blijft de telefoon thuis. Ook wanneer we op vakantie gaan, ergens gaan logeren, dan blijft de telefoon thuis. En dat geldt bij ons ook voor laptops en dergelijke. Waarom gaan we anders op vakantie? Natuurlijk gaat hij wel mee, wanneer we als gezin uit elkaar zijn, zo kunnen we elkaar bereiken.

Het voorbeeld. Hier valt of staat alles mee, naar mijn mening. Pubers reageren heel intens op onrecht en hoe onrechtvaardig zou het zijn als wij ons hier niet aan zouden houden?! Ook wij laten de telefoon dus regelmatig thuis. Alleen als ons gezin verdeeld is, dan nemen we hem mee voor de bereikbaarheid. Op visite blijft hij in de tas en wanneer wij visite hebben is hij ook uit het zicht en staat hij meestal op stil.

Overzicht en bewustzijn. Wij plagen haar, zo vaak! We doen haar na voor de grap, maar ook haar vriendinnen, we leggen verbanden en laten haar zien hoe raar soms iets is. Nog niet heel lang geleden hadden we een vriendinnetje over de vloer die selfies maakte, terwijl wij met zijn allen samen in de kamer waren. Dit meisje was helemaal in zichzelf gekeerd, hing met haar hoofd onderste boven om haar haar volume te geven, zodat ze vervolgens tegenover ons een selfie ging maken en ging versturen. Niet één keer, maar gedurende het hele bezoekje. Goed… geloof me, ik voelde me alsof ik in Bananasplit was beland, maar dit is werkelijk de huidige tijd en dit keer prachtig vergroot in mijn huiskamer. Deze situaties plaatsen wij dus in een groter verband, hoe zou dit zijn wanneer wij dit doen, met onze vrienden? Oooh en dat is zooo raar, maar daardoor snapt ze wat we bedoelen. Ook vragen we haar hoe het voelt, wanneer een vriendin op deze manier bij haar op bezoek is, hoe voel je je? En meestal begint ze zich dan ook te beseffen hoe maf het allemaal is. Rollenspellen zijn we goed in geworden, inclusief stemmetjes en houdingen…. Haar grootste irritatie, maar het werkt!

Los daarvan laten we haar zien waar Whatsapp, Facebook en bijvoorbeeld een Instagram zijn geld mee verdient. We maken haar van de algemene voorwaarden bewust en de redenen én gevolgen ervan dat deze op snel tempo elke keer weer wijzigen. Werkt het? Nee, maar ze is zich er van bewust en heel veel volwassenen zijn dat nog niet eens, dus ik beschouw het maar als een voorsprong…

Verantwoordelijkheid. Wat ik merk is dat veel ouders moeite hebben ‘nee’ te zeggen tegen hun kids. Zoiets begint al op erg jonge leeftijd. Het begint met snoepjes, ijs, vrienden over de vloer, speelgoed…. Ouders willen dat hun kind gelukkig is en zeggen, wat mij betreft, te veel ‘Ja’. Ik vind het onvoorstelbaar hoe makkelijk kinderen een nieuwe telefoon krijgen en ik vind het onvoorstelbaar hoe roekeloos kinderen hier mee overweg gaan. Laatst zag ik kinderen hun telefoon kapot gooien, omdat ze dan pas een nieuwe zouden krijgen…. Serieus?!
Een telefoon op 13 jarige leeftijd is niet nodig. Dat is het nooit geweest ook. Het is een luxe. Niet alleen voor mijn kind, maar ook voor mij. Een luxe dus en ik heb mijn dochter dan ook meer vrijheid kunnen geven, door deze luxe. Mijn dochter is zich er heel erg van bewust dat wanneer haar telefoon kapot gaat, dat het ook betekent dat haar leven beperkter wordt. Want ze krijgt van mij geen nieuwe en het feit dat ze niet bereikbaar zal zijn, betekent dan ook automatisch minder flexibiliteit. Als ouders is het dus een kwestie van bij je standpunten blijven en ‘Nee’ durven zeggen. Dat heet ook verantwoordelijkheid.

Maakt dat het heilig? No way!  Daarmee blijft het gebruik enkel maar beperkt! En niet frustratieloos.

De smartphone verslaving is enorm aanwezig, niet enkel bij haar, maar ook bij haar vrienden en face it… Ook bij vele volwassenen. De afspraken zijn als basis aanwezig en geregeld worden ze overtreden en moeten we weer terug naar de basis….
Wat de afspraken wél hebben toegevoegd is het beséf van deze verslaving, ze heeft mogen ervaren dat ze letterlijk afkickverschijnselen krijgt, wanneer zij de telefoon niet mag gebruiken. Ze herkent de verschijnselen ook bij anderen.

Tijdens de grote vakantie, waarbij ze hem enkel tot 11 uur mocht gebruiken, heeft ze geleerd dat het leven zonder telefoon haar goed doet. En dat neemt ze dan toch mee voor op de lange termijn. Het zorgt er ook weer voor dat we tijdens gesprekken kunnen refereren aan deze momenten en ze haar eigen ervaring niet kan ontkennen, wat inzicht en bewustzijn brengt.

Met pubers heeft verbieden niet veel zin, dat werkt alleen maar averechts. Maar…. Je bént en blijft de ouder in huis en er is niets mis met huisregels, zeker niet wanneer je je kind goed uit legt dat het draait om liefde en respect… onderling.
Pubers zijn egoïstisch. Dat is algemeen bekend. Maar betekent dat dan dat je ze zomaar moet laten gaan? Ook pubers hebben behoefte aan stabiliteit en basisveiligheid en die ontvangen ze nog steeds van jou!

Ik ben me er van bewust hoe moeilijk het is, maar ik ben ook van mening dat het mijn verantwoordelijkheid is haar te begeleiden naar een volwassen toekomst, waarbij het echte leven binnen zal komen sijpelen.

Dus nu sijpel ik de scheuren van pubertijd binnen, met mijn irritante regels…… Maar ik zie haar groeien. Groeien in bewustzijn en besef… De regels vinden hun weg (en acceptatie) en mijn dochter is meer ‘thuis’.

En op een dag zal ze, hopelijk, terug kijken op haar jeugd en de regels… en beseffen dat ze door die ‘stomme regels’ haar jaren niet heeft verspeeld met een beeldscherm en dat ze ook daadwerkelijk iets heeft beleefd…

Laten we het hopen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *