Aan tafel!

Hoe had ik dat nu gedaan?? Pfff… Alsof alles bij mij gepland verloopt! Gewoon, geen idee eigenlijk, maar het is wel gelukt. Mijn kinderen eten de meest vreemde, ingewikkelde gerechten, zonder ophalen van de neus, zonder gezeur. Ze zitten op hun stoel in een restaurant en zonder schaamte kan ik met ze uit.

Ik heb haar dus met grote ogen aangekeken, toen ze me vertelde dat zij en haar man niet meer uit eten durfden met de kids. ‘Ze blijven niet zitten, ik moet ze uit de keuken plukken en het wordt altijd een toestand. Omdat het bord er anders uit ziet als thuis willen ze niets eten, ze gaan huilen en het wordt ruzie’.

Nu vroeg ze mij hoe ze dat aan moest pakken….? Geen idee. Lijfstraffen, denk ik…

Ja?! Lijfstraffen…! Wanneer je je kids op wat oudere leeftijd nog iets bij moet brengen, dan wens ik je succes. Ik zou het niet weten..

Ik weet wel dat ík een vrij strenge moeder ben, dat mijn blik boekdelen spreekt en dat ze weten dat er niet met me te sollen valt. Mijn vriend is ook nog eens de ideale back-up, die luistert naar mijn argumenten en mij steunt op de momenten dat het nodig is en van nature ook duidelijk is. Wellicht is dat het geheim? Streng… maar fair?

Eén waarschuwing en ze weten voldoende, ik zeg niet dat ze het nooit nog eens uitproberen, maar wannéér er gewaarschuwd wordt, dan weten ze wel dat de waarschuwing tot uitvoering wordt gebracht. Nee… geen lijfstraffen, tuurlijk niet! Maar wanneer ik moet zeggen ‘Hou op, anders gaan we direct naar huis…’ Dan kun je maar beter ophouden, want we gaan gewoonweg direct naar huis…. Ook als ik daar zelf van zou balen.
Opper ik dat er geen nieuwe telefoon komt, wanneer jij hem sloopt…. Dan ben je Phone- loos, wanneer hij kapot is… Zo simpel is het leven.

En wanneer we uit eten gaan, dan zit je aan tafel…. Of het nu een kinderrestaurant is of niet. Erger nog….. Speciaal ontworpen kinderrestaurants sla ik als het even kan over, dat is het ontwijken van opvoeden, in mijn ogen….

‘Wat de boer niet kent eet hij niet?’ Ach… Nou… daar heb ik er ook een van. Maar de regel is bij ons… proeven. Altijd eerst iets proberen, voor je bepaalt of je iets lust of niet. Wanneer blijkt dat je het niet lekker vindt, dan hoef je het niet op te eten.

Geluk treft overigens wel dat er hier in huis 2 volwassenen zijn die de blikken van de kids ook echt doorzien, ons fop je niet. Spruitjes niet lekker? ‘Ah… Je gezicht stond op blij verbaasd! Niet moeilijk doen, je vond het niet vies… Je gedachten vonden het vies, maar jij vond het lekker… ‘ En hup een bord spruitjes gaat naar binnen…
En zo werkt het ook in een restaurant…

Wellicht draait alles bij kids op vertrouwen. Ze weten waar ze aan toe zijn, ze hoeven niets te eten wat ze écht niet lekker vinden en een waarschuwende blik is een daadwerkelijke alarmbel. Manipulerende snottebellen, daar hebben we lak aan en ongewenst gedrag wordt niet beloond.
Dat is hoe ik het doe….Althans hoe wij het doen, het is een team!
Niks gepland dus, maar wellicht wel een visie…

‘Als jij niet naar mij luistert… dan luister ik niet naar jou!’ Ons motto van respect.
En ook dat voer ik uit… Schaamteloos met mijn vingers in mijn oren en een hard zingend ‘lalalalalaaaallalaa’.

Streng? Wellicht. Hard? Soms zeker wel.
Grappig en humorvol? Absoluut!!

Mijn kids zitten netjes aan de tafel en de jouwe?

2 Comments

  1. Gelukkig nog iemand die ook daadwerkelijk kinderen duidelijk maakt wat de bedoeling is. Mensen die zo slap hun kinderen opvoeden doen dat naar mijn idee uit een soort gemakzucht maar ze beseffen niet dat ze daarmee het tegenovergestelde bereiken en dat andere mensen dan al gauw een hekel krijgen aan die “ettertjes”. Op die manier blijf je altijd in conflictsituaties hangen. Naar mijn idee heb je dan een vreselijk leven. En ook bij mij in huis is er met 5 kinderen(4 pubers) altijd wel wat aan de hand maar ze weten wel dat ze niet met mij moeten sollen.

  2. Ha Tia!
    Ik deel je mening… :)
    Gemakzucht, geen grenzen stellen, niet ingrijpen, eigen kindjes heilig vinden ten opzichte van andere kindjes ‘Mijn kind doet zoiets niet’… Het begint al bij de geboorte..

    Liefde voor je kinderen toon je, naar mijn mening, door ze echt te ‘zien’, met alles erbij. Dus ook dingen die ze niet zo leuk doen en daar ga je mee aan de slag, kinderen weten zelf ook echt wel wat ze wel en niet doen… Dus het ontkennen ervan levert het gevoel op niet gezien te worden en ook het vragen van negatieve aandacht wordt er erger van..

    Ik zie veel afkoopgedrag en feitelijk vind ik al dat overdreven verwennen van kinderen juist verwaarlozing. Kinderen krijgen niet mee, wat ze mee moeten krijgen, van thuis uit…. ‘Wie je bent’.

    Op dit moment hangt de identiteit van de meeste kinderen samen met ‘wat ze hebben’ en ouders remmen deze weg naar ongeluk niet, sterker nog… ze pamperen deze weg.
    Ik ben heel nieuwsgierig hoe deze generatie het geluk gaat vinden, wanneer ze het geld niet hebben om het te kopen.
    lfs Cindy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *